یکی از مستندات شرعی که بسیاری از فقهای عامه و خاصه در اثبات حکم شرعی بدان تمسک میکنند، قاعدۀ تسامح در ادلۀ سنن است بدین صورت که در اثبات سنن و فضائل و به طور کلی احکام غیر الزامی، میتوان درمورد شرایط حجیت خبر واحد تسامح به خرج داد و ادلۀ ضعیف را نیز مستمسک فتوا به حکم شرعی درموارد استحباب و کراهت قرار داد. این مقاله در صدد است تا با بررسی این قاعده از زوایای مختلفْ به بررسی آن پرداخته و ادلۀ عدم اعتبار آن را بیان کند و مقصود از روایات «من بلغ» را که عمده دلیل اثبات این قاعده استْ روشن نماید. در این بین رویکرد آیتالله العظمی خامنهای در مواجهه با این روایات نیز از اهمیت بهسزایی برخوردار است و یکی از مهمترین دلایل عدم اعتبار این قاعده به عنوان یک قاعدۀ اصولی است که در این مقاله بدان پرداخته شد.
