پژوهش حاضر از مبانی فقهی نظریۀ مقاومت در روابط بین‌الملل بحث می‌کند. نظریۀ مقاومت که از سوی کشورهای مخالفِ وضع موجودِ نظام بین‌الملل مطرح شده، بر آن است که در نظام بین‌الملل کنونی، مناسباتِ معطوف به «سُلطه» مطرح می‌ّباشد و این نوع مناسبات با اصول اسلامی و انسانی هم‌خوانی ندارد. ازهمین‌رو تلاش می‌کنند تا «مقاومت» را در برابر نظام سلطه عملی و ترویج نمایند. مخالفان نظریۀ مقاومت از سوی دیگر، در تلاشند این نظریه را بی‌اساس و فاقد مبانی جلوه دهند. از اینجا این مسأله صورت‌بندی می‌شود که نظریۀ مقاومت در روابط بین‌الملل، واجد مبانی فقهی یا فاقد آن است. ازآن‌رو که حامیان این نظریه، آن را دارای مبانی فقهی و نظری می‌دانند، اینک با این پرسش اساسی مواجه خواهیم بود که مبانی فقهی نظریۀ مقاومت در روابط بین‌الملل کدامند؟ در پاسخ پرسش مزبور، پژوهش پیش‌رو این فرضیه را به آزمون می‌گذارد که نظریۀ مقاومت دارای مبانی فقهی مستحکمی، همچون قاعدۀ نفی سبیل، اصل عدالت، قاعدۀ حرمت کمک به گناه و تجاوز، قاعدۀ لاضرر، اصل عزّت و نظریۀ جهاد است. هدف‌های پژوهش عبارتند از: پشتوانه‌دار کردن نظریۀ مقاومت به‌لحاظ فقهی و نظری، کمک به شفافیت آن در ابعاد مختلف و تبیین هرچه بیش‌تر آن در چارچوب توصیۀ ششم بیانیۀ گام دوم انقلاب اسلامی. تحقیق حاضر، با بهره‌گیری از شیوۀ توصیفی‌ - تحلیلی، ضمن تبیین و تحلیل اصول و قواعد یادشده، از ادلۀ آن‌ها به این یافتۀ مهم رهنمون می‌شود که ارتباط مستحکمی بین نظریۀ مقاومت و هریک از آن اصول و قواعد در حد بنا و مبنا وجود دارد؛ امری که عمده نوآوری پژوهش حاضر دربارۀ نظریۀ مقاومت به‌عنوان مصداقی از نظریۀ بومی و اسلامی روابط بین‌الملل بدان معطوف است.