در مراتب جرح و تعدیل روات، شدیدترین برخوردها از سوی رجالیان متقدم با غالیان صورت گرفته و در مواجهه با این دیدگاه، دو اقدام صورت پذیرفته است: در عصر حاضر عده‌ای از رجال‌شناسان تلاش کرده‌اند با رفع اتهام غلوّ از برخی راویان، راهی برای پذیرش روایات آن‌ها بیابند و از دیرباز عده انگشت‌شماری حتّی با فرض احراز غلوّ، آن را مانعه‌الجمع با وثاقت راوی ندانسته‌اند. آیت‌الله خامنه‌ای ازجمله قائلان به امکان جمع میان وثاقت و غلوّ است و با ادله قابل‌ملاحظه‌ای، راهی برای اعتماد به برخی متهمان به غلوّ گشوده‌اند. چیستی منطق این دیدگاه، پرسشی است که پاسخ به آن، نقش بسیار مؤثری در بازسازی و جریان‌شناسی غالیان خواهد داشت. بر این اساس پژوهش حاضر درصدد است با شیوه اسنادی در گردآوری داده‌ها و روش تحلیلی - توصیفی به‌مثابه ابزار ارزیابی داده‌ها، به نقد این دیدگاه بپردازد. بخشی از یافته‌های تحقیق این‌چنین قابل‌گزارش می‌باشد: طرد کلّی روایات هریک از جریان‌های مورد تردید از سوی تمام رجالیان متقدم، ملازم با عدم وثاقت آن‌ها است و چون طرد کلّی روایات غلات از سوی تمام رجالیان متقدم ثابت نشده است، اثبات عدم وثاقت غلات با استفاده از رویکرد رجالیان متقدم، ممکن نیست. به‌دیگر سخن، ازآنجاکه دلیل دیگری جز رویکرد رجالیان متقدم برای عدم توثیق غلات وجود ندارد، نمی‌توان حکم کلّی به عدم وثاقت غالیان داد. از سوی دیگر منطقاً غلوّ مادام‌که در سطح یک نگرش اعتقادی مطرح باشد، زیانی به وثاقت راوی وارد نمی‌سازد و از این حیث تفاوتی با دیگر نگرش‌های اعتقادی مانند واقفیه، فطحیه و... نمی‌کند. با این وجود نمی‌توان از شناخت ماهیت غلوّ به‌مثابه معیار مهمی در تحلیل نوع مواجهه با غالیان چشم پوشید.